En dat aspect is iets wat Q-Park als organisatie en de heer Van Haasteren ook terugverwacht van zakelijk partners waar zij zelf zaken mee doen. En dat was nu precies de kern, en tevens pijnpunt in het gastcollege c.q. real life business case die de deelnemers van de FLBS kregen voorgelegd.

Werknemers vaak niet klaar voor bedrijven
De heer Van Haasteren wordt met regelmaat uitgenodigd voor commissies, jury’s en soortgelijke activiteiten maar zegt vaak nee. Zijn houding was dan ook kritisch toen hij werd gevraagd voor dit gastcollege. Onderwijs kun je naar zijn mening in 2 soorten splitsen. Regulier onderwijs; voordat iemand gaat werken. Dat onderwijs is niet gericht op wat er in het bedrijfsleven gebeurt, maar richt zich enkel op het overbrengen van kennis en manieren van denken. "Als werkgever ervaar ik dat - wanneer mensen uit de collegebank komen - zij heel erg onaangepast zijn. Met geen idee wat er in organisaties gebeurt, hoe je met elkaar omgaat, hoe je met afdelingen en belangen omgaat." De tweede vorm van onderwijs is vaak gericht op specifieke kennis. Men leert een product of een techniek. Wat men niet leert is begrijpen wat er bij een klant gebeurt. Terwijl iedereen in een werkomgeving te maken heeft met klanten, intern of extern. "Ik zie veel commerciële mensen van leveranciers. Wat ik meestal constateer is dat ze niet verdiept zijn in mijn bedrijf of probleem maar dat ze erg bezig zijn hun eigen probleem op te lossen; hun product te verkopen. Ik kom er weinig tegen die dat anders doen. En dat is wat we me aansprak in de FLBS: ervaren commerciële mensen worden apart genomen om te worden gekneed en gemasseerd zodat zij leren begrijpen wat er bij een klant gebeurt".

Het geven van het gastcollege bevestigde de heer Van Haasteren in zijn mening. “Dit zijn de jongens die ik aan mijn bureau krijg. Ik zie in hun gedrag terug dat ze vanuit zichzelf redeneren. En minder vanuit mijn uitdaging”.

Van Haasteren schetst; "Ik heb een business case gepresenteerd. Niets fake; dit is exact de probleemdefinitie zoals die in de organisatie leeft. 4 Groepen hebben dat uitgewerkt en gepresenteerd, waarbij veel kwaliteitsverschil naar voren kwam. Een groep heeft ook een onvoldoende gekregen. Niet voor de inhoudelijke oplossing maar de manier waarop ze niet aan onze kant van de tafel konden zitten. Dat leverde veel feedback en discussie op. Dit betekent dat het ze raakt, dat ze aan het denken gezet worden en dat ze er iets aan gaan doen. Als ze het schouderophalend hadden aangehoord waren we het doel voorbijgeschoten. En dus vertelde ik hen zoals het was; Ik ben hier om te beoordelen wat er is gebeurd en om feedback te geven hoe ik als directeur van een particulier bedrijf zou reageren als jullie bij mij aan tafel zouden zitten. En jullie zouden bij mij niet aan tafel zitten; ik zou jullie wegsturen."

Inhoud, presentatie maar juist gevoel voor stijl
Dat was een schokkend maar ook een bijzonder moment. De opdrachtgever maakt een einde aan een startend traject. Hij gaat open en eerlijk vertellen waarom hij dat doet. Daar moet je goed naar luisteren en over nadenken want in het ‘normale’ leven zul je dat nooit horen. Dan krijg je een briefje dat er voor een andere aanbieder is gekozen met als argumentatie; goedkoper en andere vage verhalen.

Van Haasteren: "Het zat dus zowel aan de kant van de inhoud (niet geluisterd naar het inhoudelijke probleem) maar vooral ook de manier waarop zichtbaar werd dat je niet aan mijn kant van de tafel zat en zelfs in de manier waarop je je presenteerde. Je hebt de gelegenheid gehad je te verdiepen in ons bedrijf. Dan had je kunnen weten dat wij een bedrijf met stijl en uitstraling zijn. Een degelijk bedrijf. Mensen die geschoren en goed gekleed zijn. In je salespitch heb je geen stropdas om en ongepoetste schoenen aan. Dat kan niet; dan sluit je niet aan . Als je morgen bij IKEA iets gaat verkopen doe je dat niet in je krijtstreeppak. De verpakking is altijd een afgeleide van de inhoud. Als gevolg sta je 1-0 achter en moet je pitch nog beginnen. De eerste reactie van de deelnemers was; ja, maar we zijn toch hier op de opleiding. Ons statement was; dat ben je nooit. Je wordt 24 uur per dag beoordeeld. Nu denk je dat het een opleiding is en over een half jaar wil je mij misschien echt iets verkopen."

Waardevol